خانومه زنگ زده خونه میگه "سلام بانک پارسیان ِ خانوم؟"
میگم "نه"
میگه "چی چیو نه؛ چرا 118 شماره اشتباه داده؟"
هی شاکی بازی درمیاره؛ بعد من هی میگم خب من چی کار کنم، هی شاکی تر میشه. ته اشم بی خداحافظی گوشی رو میذاره.
یعنی مردم خوبن ها.
جا برایِ من ِ گنجشک زیاد است، ولی
به درختانِ خیابانِ تو عادت دارم...
تجلی طاها،
گل اشک مولا،
دل آشفته ی داغ آن کوچه ی غم،
گرفتار گودال خونین،
دل افگار غم های زینب،
سیه پوش قاسم،
عزادار اکبر،گل باغ لیلا،
پریشان دست علم گیر سقا،
نفس های سجاد،
نواهای باقر،
دعاهای صادق،
کس بی کسی های شب های کاظم،
حبیب رضا و
انیس غریب جواد الائمه،
تمنای هادی،
عزیز دل عسگری،
...
ندیدم غریبی به تنهایی ِ تو...
این
از کمسعادتی شعر است
که عمق عشق مرا به تو
درک نمی کند
و از کمسعادتی باران است
که مرا بی تو
خیس میکند
در این لحظه از عصر
و از کمسعادتی چشمهای من است
که روز باز میشود
بی تو
و شب سیاهی میرود
بی تو
***
هی دیر میکنی
و هی نمیرسی
که خواب آشفته جهان را
تعبیر کنی به خیر!
مادر نشدی آخر برایم
و این همه گریه
نه آغوش عاشقانهای به خود دید
نه چاه ِ خاموشی
***
من را
شمعدانیای بدان
در گل دانی کوچک
که بیشتر از آب و آفتاب
به تو نیاز دارد
*ایمیل ِ وارده از رفیق شفیق؛ بنابراین نمیدونم شاعر کی ه.
بعداً نوشت: شعر از عباس حسین نژاد.
"مردم روی به حسین آوردند.حسین یک جرعه آب می خواستو هر وقت رو به سوی شریعه می کرد،همه یکباره حمله می کردندو او را از آب دور می ساختند."*
ضمناً: داغ ِ از دست دادن ِ ماه؛
یک وقتی ماه می شود "شهرالله الاکبر" که امروز می شود روز آخرش، یک ماه هم، ماه ِ بنی هاشم در کربلا، که...
* کتاب ِ آه
