«خواهي ديد. روزي در زندگي ات فرا مي رسد كه غم سراپاي وجودت را مي گيرد و سنگ بزرگي را روي قلبت حس مي كني . از آن به بعد ديگر نمي تواني به سراغ تجملات زندگي بروي . مي خواهي بروي و روي سنگي بنشيني . آدم در زندگي محتاج محبت است . زماني مي رسد كه فكر مي كني ديگر نمي تواني تنها براي خودت و آسايش شخصي ات زندگي كني ، و معناي هستي ، شايد نگاهي به گلي ، بوي عطري و يا زندگي به خاطر انسان هاي ديگر باشد.»

 

      

 

             از : زندگي من با پيكاسو . فرانسواز ژيلو . نشر ماه ريز

 

 

 

 

 روزگاري بود كه ماكزيمم ه زمان خوندن يه كتاب برام ۲ يا ۳ روز بود . فرقي هم نمي كرد چه كتابي . حالا اما ، مي تونم كلي كتاب براتون رديف كنم كه از هر كدوم اندكي خوندم و واقعاً ازشون لذت بردم و نصفه ولشون كردم ، نفرين شدم آيا ؟ :)