ابوالقاسم طالبی رو از قلاده های طلاش بیشتر دوست دارم؛
این حق پذیري ِ توأم با شل بودن. کاش توی جمهوري اسلامی کمی طالبی بیشتر بود که کمی انگیزه ی بیشتري داشتیم برای شل بودن و رفتن به سمت تخصصی شدن.