همه ی آدم های که می بینم و نمی بینم (همه ی همه!) از هرزه گردی و زمین گیری و بی بال و برگی شون غصه دارن...

 

و من به آدمایی خیره می شم که  چنگ می زنن به سیمان به جای ایمان !

 

 

 

  

باری !

 

امید است و آدمیزاد ؛ امید را که ازمان نگرفته اند.....