وقتی بعد کلی سگ دوی فرهنگی (!) در انواع و اقسام کافی نت و صحافی و پرینتی و تایپی و از این دست جاها ،توی چند دیقه می فهمی که : زرشک ! کشک ! هه!
و بعد تلاش می کنی که خود کوفتیتو راضی کنی برای دعای بیش تر و طلب گشایش بیش تر و از این چیزمیزا و خجالت نکشی از خدا! .....
و بعدتر...
بین قرآن گردیت یه آیه چنان توی چشمت می آد که ...
که....
که به راحتی می تونی همون جا تموم کنی!
و ما هرگاه به انسان (بی حوصله و کم ظرف) نعمتی عطا کردیم ،روبرگردانید و (از شکر خدا) دوری جست و هر گاه شر و بلایی به او روی آورد ، آن گاه دائم زبان به دعا گشود (و اظهار عجز نمود.) <فصلت - ۵۱>
یعنی این که روتو برم من!
پ . ن: اساسا نباید ۴ ساعت مونده به امتحان بهش فک کرد، چون کاهش تمرکز رو در پی داره و ممکنه تلاشای شبانه روزی فیزیکایی تو بدجوری هدر بره! تکبیر....
+ نوشته شده در پنجشنبه دهم خرداد ۱۳۸۶ ساعت 4:24 توسط مه تاب
|
