نكته اي كه هميشه ي هميشه (يعني در واقع از وقتي يه سري از رفقا شروع كردن به نوشتن خودمون چن تاشون) برام جذاب و چالش برانگيز(!) بوده اين ه كه همه ي آدمايي كه اونجا رو مي خونن و اين جا رو فك كردن كه من يكي از كودكام . چراشم معلوم نيس...

 

خدا خيرتون بده خواهرا/برادرا . درست ه كه رفيقيم اما دليل نمي شه كه حتماً جزئي از سازمان گسترده شون باشم !

اما هميشه يكي از آرزوهام بود كه بتونم مثه اون رفقا بنويسم و خوش باشم و از اونا باشم .

لياقت مي خواد گويا :)