خيلي خيلي شايان توجه :

 

كودك زمين من  رو در يابيد ، كه به گمان من زمين براي همه ي ماست و نتيجه ش اين ه كه كودكاشم براي همه ي ماست . اشتباه كه نمي كنم ؟‌

 


 

 

سرعت نوشتنم ، سرعت دريافت هام ، سرعت تغيير نظرام خيلي بيش تر از اوني ِ كه بتونم اين جا بنويسم .

 

هستم اما  ،

 

و پر از حس ، پر از نوشته ، پر از خواسته .

و پر از اذيت و آزار براي آدماي دور و ورم !

 

 

 برف رو دوست دارم . همه بهترن وقتي برف ِ .

 

 

 

دلم شعر خوندن خواست ، يا پياده روي ، يا خواب ِ گرم يا آهنگ يا هر چي .

برم ببينم دل ِ‌ چي مي گه .

 

 

باشيد .

 

 

 

 

پ. ن  : امروز "افرا" ديديم . و كلي حاشيه و حس و حرف و حرف . من دوستش داشتم . خيلي فضاش و حرفاش با فضايي كه من الان توشم هم خوني داشت . ببينيدش . (اين پ .ن رو به حساب اخبار طبع نشده ي دي بزارين)

 

 

 

 

با اين كه چيزي نمي نويسم اما نمي تونم كه همين هيچي رو هم ننويسم ...  

 

 

 


 

باور . فك مي كنم چيزي بود كه جاي خالي ش داشت خفه م مي كرد . باور .

خيلي ساده و مسخره به نظر مياد ، اين كه كاملاً چيزي به نام باور رو داشتم فراموش مي كردم ؟

شايد .

من اما حالا به دنبال باور ها م . يا شايد مي دونم كه بايد دنبالشون باشم .

 

دو تا مهم ِ زندگي رو هم با خودم تكرار مي كنم : زمان و صبر .

 

معلوم نيست كه من خيلي خوبم ؟ 

 

هنوز هم نمي فهمم چرا كه . اما خوب شدم . داشتم به خودم بد مي كردم . الان مي دونم كه نبايد و تلاش مي كنم كه خوب باشم .

 

 

واااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااي

 

چقد پر حسم من . اگه بگمش له مي شه زير سنگيني كلمه ها ي بي خاصيت ...

 

 

 

 

برم ادامه ي آشپزخونه رو تميز كنم !