ته ِته اش هر چقدر هم که بزرگ تر از کنکور باشی و بشی ، همون یه لحظه هایی که نمی فهمی چی می شه ـ که کنکور همه ی وجودتو به طرز گندی می گیره ـ  کافی ِ واسه خالی شدن از همه ی چیزای خوب و هی و همیشه و هی به آموزش فک کردن و به فشارای روانی و من بسیار تلاش کردم که این حس نباشه ، اما حالا می بینم غیر قابل کتمان ِ  حداقل برای من .

 

پس ، سلام زندگی ِ ازین پس بدون این همه فشار نمی دونم از کجا و برای چی .

 

خیلی خسته ایم حالا . و من به شدت به آدم ها احساس نیاز می کنم باز .