رجبعلی عکاس

خوبی ِ تهران اینه که شبی نصفه شبی تو می تونی با دو تا آدم راه بری؛ توی خیابونی که تا حالا توش راه نرفتی و در ادامه هم نمی ری. شبی که شب ِ قدره بعد. شبی که شب قدر بود یعنی.

ضمناً: خوبه دیگه! این که هر وقت سفر خواستی و نشد مثه همه ی این روزا، می گردی و  یه خیابون و محله ی کاملاً غریبه پیدا می کنی که راه بری فقط.