لابد باید دل خوش کنم به "سال نو مبارک" ِ همراه لبخند آقای دربان بعد از خسته نباشید  یهویی ِ من که نگم چه یه "همین امروز" خسته ام کرد و ۲۲ روز نبودن و خنده ی صبح که "وااااای! چه تهران،تهران ه و چه عااااااااالی " رو پر داد راحت.

خسته م. به اندازه ی همه ی سبزی ِ این بهاری که همه جا هست جز با من، خسته م.

 

 ضمناً:...حتی از درد ِ سوختن ِ زبونم با شیرکاکائوی داغ ِ فرانسه هم بغض میکنم...