میدونید چی ه؟ اصلاْ رای ِ من مخفی ِ مخفی، وحی نازل نشده که دستبند به دست ببندیم که؛ من آروم میخندم به پسربچه ی کوچیکی که تا کمر از ماشین اومده بیرون و ونک تا پارک ساعی رو بین ماشینایی که بوق و سوت و خنده ست توی همه شون، پیاده میام پایین و اصلاً هم ناراحت ِ هیجان زدگی ِ مردم نیستم؛ بذار به هر کی میخوان رای بدن. مهم این ِ که من تونستم نیم ساعت بین ماشینا راه برم و بخندم و تلخی ِ فکر کردن رو فراموش کنم، که چی و چرا و چطور مگه. 
به قول ِ مائده، علت ِ این همه هیجان ضعف ِ فوتبال ه! میدونید چند وقت ِ که فوتبال ِ ما گل نکاشته؟! که عالی نبوده؟ که اجازه نداده بریزیم توی خیابونا، بی ترس؟
اصلاً من، بی فکر. من، هر چی شما میفرماین...     

 

ضمناً: ای کامنت گذاران ِ پست قبل، یه مناظره ای ترتیب بدین بین ِ خودتون، وقت ِ منو بین ِ خودتون تقسیم کنید که من برسم به همه ی پیشنهادای خوب ِ شما :) خب؟!