امروز که رفته بودم دانشگاه، وحشت کردم. فضا طوری ِ که اگه دهنتو باز کنی حرفی بزنی که اندک ِ بسیار اندکی به مذاق ِ دوستان خوش نیاد با "گم شو توئم با این اراجیف"،"آخه الان وقته این حرفاست بزغاله؟" ، "معلومه که کودتاست"،"کی جواب ِ خون ِ شهیدای این روزا رو بده پس؟" به طور پشت ِ سر ِ هم مواجه میشی؛ البته اگه در همون شروع کلام با گفتن ِ "توئم که مثه اون احمدی نژادیا فک می کنی که" مکالمه رو مختوم اعلام نکنن.


آدم این وسط یک عدد مرضیه ی خوشحال که میبینه یادش میاد که لازم نیست خودشو غمگین نشون بده به نشان همدردی و اینا. چه میدونم والا. من که همچنان خنده بر لب دارم. چه کاری ِ آخه غصه خوردن؟!