رجبعلی عکاس

خواهی آمد

    خواهی آمد تا مشتی آتش را
     از دلت برداری
                      و بپاشی
                 به درخت و در و دیوار و اتاق

خواهی آمد می دانم
با همه ی آتش ها،
            در انگشتان
            در شبی سبز و بلند

صندلی را برمی دارم
        توی مهتابی زیر مهتاب
        تا بیایی و بر آن بنشینی و بگویی
                                                می بینی
                                                آتشی را
                                                که دلم را
                                                می سوزاند.

-حسین رسائل-