با بهت نشستم کف خونه و به هم کلاسیا اس.اُ.مس میدم که اگه میتونن واسه من حاضری بزنن، یکی کیش ه و اون یکی سرما خورده و خونه ست و توی این گوشی شماره ی بقیه رو ندارم؛ یه ربعی مونده به ده، اگه اتوبوس به موقع بیاد و ترافیک معمولی باشه و از آسمون سنگ نباره ده و نیم می رسم به کلاس ده تا دوازده.
سر کوچه بس که هوا خوبه زنگ میزنم به محد که قرار ِ صبونه هست هنوز؟ چی؟کی؟کجا؟ و ... محد سر ِ کوچه ی ساره ست و منتظر ِ من! پنج دیقه بعد به جای حرکت ِ غرب به شرق توی اتوبان جلال، با یه حرکت ِ کوتاه ِ شرق به غرب به سمت ِ خونه ی ساره میرم و مهمونی ِ صبحانه و تا ساعت ِ دو با فراغ ِ بال صبحونه میخوریم مبسووووط.
دو و نیم میرسم دانشگاه؛ به جای هر کار ِ مفیدی میشینم ور ِ دل ِ مهدیه و لیلا و یکی دو ساعتی  چرت می گیم و چرت و چرت و من سرخوشی ِ گیجی دارم از بودن ِ این همه آدم ِ عجیب ِ متفاوت ِ عزیز.

چی بگم من هم چنان؟



ضمناً: چقدر برای ِ نوشتنن این روزای آخر پاییز و اول ِ محرم و آخر ِ ترم و چقدر من نمی نویسم...