رجبعلی عکاس

به من قول ِ تفحص داده بود؛ هر چند نیم بند و رو هوا و الکی، دل ِ من رو اما عجیب خوش کرده بود به عکاس ِ یه تفحص بودن. حالا برای ِ عکاسی از سفرهای اونجا هم راهم نمیدن...
من بی خیال ِ تفحص میشم، اما هنوز هم منتظر ِ جنوب اَم.
این وضعی که دارم خیلی وقت ِ که از فرط ِ داغونی بی وصف شده؛ کلمه ندارم برای ِ خود ِ این روزهام، قسم اِت دادم توی اون شب های عزیز، باز هم میدم، من کم طاقت اَم، بی طاقت اَم، راه اَم بده...