افغانستانم تموم شد رفت الکی الکی ها.

به قول ِ مردم ِ این کشور، دلم پشت ِ همه ی روزهای تهران و هوای بهاریش و خانواده ی عزیزتر از جان و بغل ِ دوستان و اتاق ِ گرامی و دوئیدن های ِ الکی الکی، دق شده به شدت؛ این حرفا و این حسا که میاد همه ی وجود آدم رو میگیره کم کم، یعنی که سفر داره تموم میشه دیگه...

ضمناً: از الان میتونم با قاطعیت بگم که تا ماه ها بعد باید با خودم بخونم که "بازگشته ام از افغانستان/مزار از من بازنمیگردد".